home
Home

 

persoonlijk
Persoonlijk

 

muziek
Muziek

 

geofictie
Geofictie

 

Muka
Muka

 

verhalen
Verhalen

 

foto's
Foto's

 

colofon
Colofon

English (Engels)Ierland 2009

Planning

Al vele jaren geleden hadden Bas en ik, na een blik op het logo van Guinness, besloten dat we in 2009 naar Ierland zouden moeten. Guinness bestaat sinds 1759, dus 2009 zou volgens ons een goed jaar worden om de verjaardag mee te helpen vieren. Bas en ik zijn beiden al vanaf onze eerste slokken verzot op Guinness, een bitter stout bier uit Dublin.
     Toen Bas me er in begin 2009 aan herinnerde, bedacht ik me dat Laura's tante Marie Oosterbaan een huisje deelt in het westen van Ierland. Marie is beeldend kunstenaar, en haar website is gebouwd door Laura. Het huis staat in het dorpje Polranny, vlakbij Achill Island, en het wordt beheerd door de Polranny Pirates, een stichting die het huis verhuurt aan kunstenaars en nerds.
     Laura vroeg na of we het huisje mochten gebruiken, en we besloten om ook Michel mee te vragen. Michel was als enige van ons vier al vaker in Ierland geweest. Hij was er in de afgelopen tien jaar vier of vijf keer geweest, en had nu onder meer bijna het hele eiland rond gefietst.
     Na veel heen en weer gemail besloten we in café Het Ledig Erf (niet eens onder het genot van een Guinness) om eind maart, begin april te gaan, eerst enkele dagen naar Dublin en daarna een week naar het huisje. Voor een treinreis dwars door Engeland en over twee zeeën zou vanwege de afstand ook een overnachting nodig zijn, en dus besloten we om met het vliegtuig te reizen. Dan is de reistijd iets meer dan een uur.

Aankomst

We reizen op de dag dat Laura en ik een jaar getrouwd zijn, 26 maart. Het vliegtuig is een hele belevenis. Ik heb nog niet zo vaak met een vliegtuig gereisd en ben gefascineerd door de snelheid, de kracht van de motoren die al die tonnen staal de lucht in stuwt en het indrukwekkende uitzicht. Het is een Airbus van Aer Lingus. Het vliegtuig is lang niet vol en ik kan een mooie plaats bij het raam uitkiezen. Ik ben nog een beetje brak van een concert van The Ex gisteravond en de Guinness achteraf, en ik fotografeer de wolken door het vliegtuigraampje. Vanaf Dublin Airport laten we ons door een Hertz-busje naar de huurauto vervoeren.


vliegtuig

Het vliegtuig waarmee we naar Ierland vliegen, gefotografeerd door de beregende ruit van het vliegveld. Klik op de foto's voor vergrotingen.


wolken

Wolken, gefotografeerd vanuit het vliegtuig.


wolken

Meer wolken. Onderin de foto is Engeland te zien. Bovenin de foto wordt het blauw zo donker dat het bijna zwart is.


De auto die we hebben gereserveerd blijkt te klein, en dus besluiten we een grotere te nemen. Dat wordt dan wel meteen een Land Rover Freelander 2 TD4 (turbo diesel). Poe. Wat een gevaarte. We sluiten meteen ook maar een all risk verzekering af. Rechts stuur, links rijden en dan met zo'n tank...! Laura en ik rijden allebei wat proefrondjes op het parkeerterrein. Bas en Michel hebben geen rijbewijs.


huurauto

De huurauto is gigantisch.


We rijden Dublin in. Het is een enorme stad. Dubbeldeksbussen maken bochten met hun banden op twee centimeter van de stoeprand. Er lopen mensen met mondkapjes langs de files bij de stoplichten om de wachtende inzittenden kranten te verkopen. Overal is lawaai. We vinden het appartement zonder problemen, laden de bagage er uit, en rijden dan naar de gehuurde parkeergarage. Ook geen probleem. Ik heb nog steeds pijn aan mijn rechterknie, die ik in de voorafgegane dagen overbelast heb.
     We eten in een Indiaas restaurant (A Touch Of India) en gaan nog even naar een pub. Bas en ik besluiten om het aantal pints Guinness dat we deze vakantie drinken te turven. Laura en Michel houden niet van Guinness.


appartement

Laura in het appartement in Dublin. We hebben een e-mail met een code thuisgestuurd gekregen, die we bij de deur intoetsen. Er is geen verhuurder aanwezig.


Dublin

De volgende dag koopt Michel nieuwe schoenen in een winkeltje in de wijk Temple Bar. Laura en Bas vinden ook nieuwe schoenen. Daarna lopen we naar de brouwerij. Het is vrijdag. We hopen de weekend-drukte voor te zijn.


Michel de viking

Michel is een blije viking!


Bas

Bas, onder een Guinness-advertentie, op de weg naar de brouwerij.


Guinness

De brouwerij.


De Guinness Storehouse is niet de eigenlijke brouwerij, maar een gebouw dat speciaal voor bezoekers is ingericht. Het is niet de bedoeling dat je je laat rondleiden. Je moet jezelf maar vermaken. En dat lukt goed. Het is een prachtig gebouw, iets tussen een museum, winkelcentrum en reclame-uiting in. Er zijn zeven verdiepingen, gebouwd in de vorm van een pint-glas. Bovenin is de bar, met glazen wanden die een mooi uitzicht over de stad bieden.
     We mogen overal ronddolen, en vrijwel overal naar binnen. Er zijn ook vergaderzalen, en tal van onverwachte hoekjes en gangen. We drinken een Guinness die nog maar zeven uur oud is en iets helderder smaakt, en kopen flesjes Guinness Foreign Extra. Ik koop een Guinness T-shirt maar zie af van alle andere hebbedingetjes. Geen sloffen, hoe leuk ze ook zijn.


Guinness mokken

Je kunt het zo gek niet bedenken of het wordt gemaakt met een Guinness-logo erop. En in groten getale.


Guinness Storehouse interieur

Het interieur van de Guinness Storehouse. Het is een mooi gebouw, met oude stenen en pijpleidingen naast nieuw glas en roltrappen.


Guinness Storehouse interieur

Meer interieur.


Guinness Business Centre

"Guinness Business Centre, this is Michel, may I help you?"


Guinness

Vier pas getapte Guinness in de brouwerij.


Laura

Laura.


Mijn knie doet pijn, en dus nemen we een taxi terug naar het stadscentrum. De chauffeur is een Engelsman. Hij woont al lang in Ierland, sinds zijn huwelijk, en houdt niet van Dublin. Hij woont op het platteland, dertig kilometer buiten de stad, en is elke dag blij als hij weer naar huis mag. We zitten een tijdje in het Hard Rock Café (waar ze onder meer de schoenen van Keith Moon aan de muur hebben hangen). 's Avonds eten we in een Marokkaans restaurant in Temple Bar. In het appartement drinken Bas en ik de Guinness Foreign Extra. Jummie! Veel sterker en scherper en rijker van smaak nog.


in het Hard Rock Café

Met onze nieuwe aankopen (en natuurlijk twee pints Guinness) in het Hard Rock Café.


De lift in het appartement praat tegen ons. "Second Floor! Doors opening!" Wij praten terug, maar het lijkt wel of hij ons niet hoort. "Thank you. Goodbye, now!"
     De derde dag slenteren we door Dublin. Mijn knie kan het allemaal net aan. We bezichtigen onder meer kerken, tuinen en parken, en het oude viking-stadsdeel met een plattegrond van een vikinghut. Elk van onze drie dagen in Dublin is het prachtig lenteweer, maar er staat wel vrij veel wind. Ik zie de eerste hommels van dit jaar.
     Nabij een kerk praten we een tijdje met een man met een hond. "They didn't treat us very well," gebruikt hij als understatement over de tijd dat de Engelsen hier de baas waren. Aan het eind van de middag koopt Michel een Arran sweater in een winkel vlakbij Trinity College.
     Bas en Michel zijn allebei vegetariër, en 's avonds eten we erg lekker bij het hippe, vegetarische restaurant Juice. 's Nachts gaat de zomertijd in.

Het huisje

We reizen op zondag. Mijn kniepijn is vrijwel over. We vertrekken om een uur of tien en rijden via Galway. Daar lopen we even rond, en we lunchen in een Mexicaanse snackbar. Na Galway wordt de omgeving steeds mooier. Rotsen, stenen, meren, turf en brem. En zee. Er is nu en dan regen en dan weer zon, elk kwartier wat anders.


Galway

Winkelstraat in Galway.


We rijden langs een auto die in de berm is geraakt, kort na het waarschuwingsbord voor slipgevaar. Er staan wat mensen op de weg. Ik stop en we lopen op ze af. "Everything okay? Need help?" Ze kijken meewarig naar hun auto en dan weer naar ons. "Welcome to Ireland," zeggen ze. Nee, geen persoonlijke ongelukken, en hulp hebben ze niet nodig. Als we teruglopen naar de auto, zien we een takelwagen arriveren. Zelf raak ik ook één keer een stukje in de berm, maar ik weet terug te sturen, de weg op. Later zien we wel flinke plukken gras onder de auto hangen. De wegen hier zijn erg smal, en onze auto is extreem breed.
     We drinken koffie in Leenane, waar Michel een knuffelvink koopt, en doen inkopen in Westport. Om een uur of vier of vijf zijn we bij het huisje in Polranny. Het is een mooi huisje en een prachtige omgeving. Er zijn veel boeken en er is veel stof. In de woonkamer is een houtkachel en in de keuken een kolenfornuis. Bas ontfermt zich over beide. Michel sluit boven de laptop aan. We eten omelet met brood en groente.


het huis

Het huis in Polranny. Links van het huis staat Laura.


de folly

Het bijgebouw, dat de folly genoemd wordt (achteraanzicht).


Laura in de achtertuin

Laura aan de rand van de achtertuin. Achter het hekje begint de turf.


Het huis, maandag

's Ochtends gaat Michel rennen. Bas sprokkelt hout, en zaagt en knipt het. Laura en ik gaan wat wandelen. Mijn kniepijn is over.
     We wandelen achter het huis tot aan de zee en weer terug. Turf, turf en nog eens turf. We durven niet van het pad af, uit angst dat het te drassig zal zijn. Bij een schapenwei roep ik naar de schapen, die vervolgens in draf allemaal op ons af komen rennen. Aan zee ligt een boot in de modder. Op een pad tussen twee grote bossen brem ruikt Laura vaag de geur van Baileys en kokos.


het huis van een afstand

Het huis, van een afstand. Het is omringd door bomen, en daarbuiten natuurlijk turf.


turf

Turf is overal.


Laura ruikt de brem

Laura ruikt de brem.


ruïne van een huisje

Ruïne van een huisje. Zulke ruïnes zijn er veel.


Polranny ligt op een schiereiland. Nog verder naar het westen ligt Achill Island, schijnbaar het grootste eiland van Ierland. Een brug verbindt Achill met het schiereiland. Vlak over de brug op het eiland ligt het dorp Achill Sound, een kilometer of drie, vier van het huisje. Polranny telt zeven huizen en een schuurtje (of zo), maar Achill Sound is groter, en heeft kroegen en een echte supermarkt.
     We zijn om één uur terug en lunchen. Daarna rijden we gevieren met de auto het schiereiland rond. Er zijn veel schapen, die soms ook op de weg lopen. Ze zijn auto's wel gewend. Veel schapen hebben lammetjes. Er zijn opvallend weinig meeuwen. Het is prachtig weer. Zon, zee en strand. Op een strandje gaan we pootje baden en in de zon liggen. In Dublin hadden we in een magazine over Achill Island al iets gelezen als: bij goed weer lijkt het eiland wel wat op Kreta. Het klopt.
     Her en der staan verlaten en ingestorte huizen van grote stenen. Sommige lijken vrij makkelijk weer op te knappen, maar andere zijn hopeloze ruïnes. Op bijna evenveel plaatsen staan grote, nieuwe villa's of wordt op dit moment aan luxe landhuizen gebouwd. Over twintig jaar staat het hier vol dure villa's. Ierland is snel rijk aan het worden. We doen inkopen en zijn rond vijf uur terug.


Bas

Bas loopt in de richting van de zee.


vlakbij de kust

Brem en drassig land vlakbij de kust. Bijna net zo talrijk als de ruïnes van kleine huisjes zijn de gloednieuwe villa's.


Bas op het strand

Bas op het strand.


Michel en Laura

Michel en Laura.


rotsen

Veel rotsen en woeste kaalheid.


De elpees in het huisje zijn verschimmeld en ondraaibaar. De hoezen plakken vast aan het vinyl, en het karton dwarrelt op de grond als ik een elpee beetpak. Jammer zeg. Later horen we dat ze best schoongemaakt kunnen worden met een lauw sopje, maar we durven het niet aan. We eten rijst met een prutje, en na het eten lezen en schrijven we. Bas en ik drinken behalve Guinness ook (twee Beck's en) een andere Irish stout, Beamish. Guinness is lekkerder. Om tien uur gaan we naar bed.

Dinsdag

Ik rijd deze vakantie het meest. Ik hou erg van autorijden, en helemaal als het een beetje moeilijk wordt. Bij mist en duisternis en aan de linkerkant van de weg voel ik me achter het stuur thuis. Maar vanochtend rijdt Laura ons om een uur of elf naar een wandelroute. Michel heeft voor vertrek allerlei wandelingen uitgezocht op het eiland, en dit is er eentje van, op de westpunt van Achill Island. We rijden een steile bergweg op, en daarna weer omlaag naar een strand. Wat een prachtig strandje. Er liggen eilandjes voor de kust, en over het strand stroomt een rivier de zee in. Er is een parkeerplaats. Maar geen pad.
     Achter het strand begint meteen een steile berg. Zo goed en kwaad als het kan beginnen we die te beklimmen. In de verte zien we op de top een huisje staan, en we besluiten daar eerst naartoe te gaan. Het is een erg zware klim, en we zijn alle vier vermoeid als we eenmaal boven staan. Het huisje blijkt niet meer dan een ruïne en is in gebruik als schapenpoepplaats. Op de rand van de klif staat een verroeste paal met een lampfitting erin. Iets verderop ligt een dood schaap. Maar het uitzicht omlaag op het strand is mooi.


het strand

Zicht op het strand en de erachter gelegen berg.


omhoog

We beginnen aan de beklimming.


Bas op de helling

Bas op de helling (twee schapen achter hem).


op de top

Michel en Laura bij het huisje op de top.


Laura op de berg

Laura staat op de berg, en kijkt uit over de Atlantische Oceaan.


We laten het strand achter ons en lopen een stuk over de bergrug met de zee aan onze linkerhand. Wat een diepte naar de zee. Maar het waait flink, en dus lopen we aan de andere kant de berg weer af. We dalen af naar moeras, mist en turf. Het is erg nat. Zo her en der is een schaap, vaak met een lammetje. We zien een schaap met een lammetje dat duidelijk nog maar net geboren is. Een echt pad is er niet, wel vrij vaak een kort stuk schapenpad. Door het moeras en doordat we nog steeds op de schuine bergwand lopen, is het moeilijk om een stap te zetten.


Michel fotografeert Laura en Bas

Michel fotografeert Laura en Bas.


Michel loopt over de bergrug

Michel loopt over een schapenpad over de bergrug.


schaap met pasgeboren lammetje

Schaap met pasgeboren lammetje.


uitzicht door de mist op het strand

Uitzicht op het strand, als we omkijken.


Onderaan de berg is een smalle vlakte met de rivier erdoorheen, en aan de overkant ligt de volgende bergrug alweer met de zee erachter. We lunchen midden in het veld op kleine stukjes die droog genoeg zijn om te zitten. Brood met humus. Dan ploeteren we verder. Ik moet denken aan het verhaal van Donald Duck (door Carl Barks) over de vierkante eieren, waarin Donald en de neefjes dagen lang door de mist in de Andes dwalen. We zien soms maar tien, twintig meter voor ons in de mist. De huisjes die we in zicht zouden moeten krijgen, zijn er niet. Misschien zijn we er zelfs wel voorbij gelopen. Ondanks de drassigheid besluiten we om toch nog verder omlaag te gaan, om ons met hulp van de rivier te oriënteren.


twee schapen in de mist

Twee schapen in de mist.


Laura en Michel op de helling

Laura en Michel op de helling.


Als we de rivier zien, besluiten we om te keren. Het is een mooie en indrukwekkende wandeling, maar we zijn moe. Daarna zijn we toch nog vrij snel weer bij het strandje terug. We hebben blijkbaar een flinke bocht heen gemaakt, en terug in een rechte lijn gelopen.


Laura loopt langs de rivier

Laura loopt langs de rivier.


Om half vijf zijn we terug in het huisje. Laura gaat in bad en doet een middagslaapje, en Bas hakt meer hout, terwijl Michel en ik met de auto pannenkoekenmix kopen bij de supermarkt in het dorp Achill Sound, vlakbij de brug tussen het schiereiland en het eiland. We eten heerlijke pannenkoeken. Ik slaap van een uur of twaalf tot tien.

Woensdag

Vandaag willen Bas en ik een wandeling maken. Laura en Michel gaan boodschappen doen in Castle Bar en zetten ons met de auto om een uur of twaalf af bij het begin van een wandelroute aan de andere, dus oostelijke kant van het schiereiland. We hebben moeite om het begin te vinden. We kiezen een hek uit bij een zijweg en volgen het pad een tijdje in de richting van de berg. Het pad verdwijnt in moeras en turf. Geen pad en geen doorkomen aan. We keren terug, en proberen nog een aantal andere zijwegen. Dat pad moet hier toch ergens zijn. We vragen het ook, maar krijgen elkaar tegensprekende antwoorden, en uiteindelijk geven we het helemaal op.


het pad eindigt in turf en moeras

Uitzicht van waar het pad eindigt in turf en moeras.


Op de kaart zien we aan de andere kant van de weg, tussen de weg en de kust, een afgebroken spoorweg lopen. En in het landschap merken we inderdaad een dijkje op. We lopen erheen en proberen het te volgen. Aan het begin loopt de spoorweg eventjes tussen twee stenen muurtjes door. Ook de rails is weg. Dit is al lang geen spoorweg meer. Maar na een kort stukje staat er een hek middenop de spoorweg en begint iemands achtertuin. Eromheen lukt niet. Dan maar weer terug naar de weg.
     Maar we bedenken ons en besluiten om langs de kust te proberen te lopen. Deze weg is niet aangelegd om bewandeld te worden. Voor auto's is ie al bijzonder smal, dus voor wandelaars is ie ronduit gevaarlijk. De kust bestaat grotendeels uit een stenen strand. Zwaar maar wel mooi, zo vlak langs zee lopen. Links naast ons zijn schapenweiden, soms een meter hoger dan het strand. Op sommige plekken kunnen we in plaats van over de stenen over het gras lopen. We vinden mooie oesterschelpen, die we meenemen.


langs de kust

Langs de kust.


We lunchen bij een forse aanlegsteiger. Het is prachtig mooi weer, en we lopen allebei in T-shirts. Nu lopen we weer het turfland in, en na een tijdje stuiten we weer op de spoorweg, die we een tijdje volgen. Een boerin in een verlaten huisje zegt ons dat we wel tussen de koeien door mogen lopen als we de hekken achter ons sluiten en de koeien met rust laten. Hier is de spoorweg een weg voor tractoren geworden.
     Uiteindelijk lopen we achter ons huisje langs en na enkele pogingen slagen we erin om ons een weg te banen door het turfland heen, door over de hoger gelegen turf te lopen en springen. Het is moeilijk want drassig, maar om een uur of half vijf zijn we thuis, via de achtertuin. Even later hakken we nog wat meer hout. Bas heeft wat brokken turf meegenomen uit het land achter ons huis, die goed branden in de kachel.


woonkamer

De woonkamer van het huisje. Rechtsonder staat de houtkachel. Op tafel twee pints Guinness, half leeg.

Donderdag

Vandaag rijden we in de Land Rover Achill Island rond. Vanaf Achill Sound rijden we eerst zuidwaarts, dan langs de westkust weer omhoog en dan dwars naar stranden in het noorden. We ontmoeten een jonge, enthousiaste hond, Bruno.


Laura

Laura.


Michel en hond

Michel en de hond Bruno (we lezen zijn naam op zijn halsband).


zicht op de brug bij Achill Sound

Zicht op de brug die Achill Island verbindt met het schiereiland en het vaste land, bij het dorp Achill Sound.


Michel aan zee

Michel aan zee.


twee schapen kijken uit over zee

Twee schapen kijken uit over zee.


We lunchen in de duinen op een geheel verlaten strand. We bewonderen het uitzicht vanaf een hoge top, en we bezichtigen een meertje met een dam. Om een uur of half vijf drinken we in een pub in Achill Sound twee Guinness, en Laura rijdt terug. Bas en ik drinken in de namiddag buiten in de zon meer Guinness. We eten pasta met een prutje en guacamole, en Michel bakt twee Guinness-broden.


uitzicht op een strandje

Idyllisch uitzicht op een strandje.


Bas wandelt door een maanlandschap

Bas wandelt door een maanlandschap van turf.


een meer

Een meer.


Michel

Michel.


terras thuis

Ons terras thuis, tegen de muur van de folly.


ober

En zelfs een eigen ober! Er wordt goed voor ons gezorgd.

Vrijdag

Het regent vanochtend, voor het eerst sinds Dublin. Het wordt een hangerig dagje. De laatste dag hier. Michel rent een paar uur en ik breng Bas rond twaalf uur met de auto naar dezelfde plek waar we eergisteren samen probeerden een wandeling te beginnen. Om half vier belt hij en haal ik hem op dezelfde plek weer op. Hij is erin geslaagd om lang langs een rivier te lopen, middenin het schiereiland.
     Ondertussen eten Laura, Michel en ik Guinness-broden en we maken alvast een beetje schoon. 's Avonds eten we omelet met een prutje. We drinken de laatste Guinness en maken foto's van ons vieren met de zelfontspanner van mijn toestel.


gevieren

Laura, Michel, ik, Bas.

Zaterdag

Het is weer mooi weer. We pakken in en doen de dekbedden in de was. Om kwart over tien vertrekken we. Aanvankelijk rijden we door mooi landschap maar al snel draaien we richting snelweg. Bas rookt zijn laatste sjekkies. Hij is van plan te stoppen.
     Op onze stopplek voor koffie loopt naast de geparkeerde auto een poes klaaglijk te miauwen. We proberen een vaag café dat gesloten lijkt en waar ik mijn vinger schaaf aan de deurknop bij het naar binnen gaan. Als ik om koffie vraag, worden we weggestuurd naar het hotel. Elders drinken we wat en eet ik fish and chips.
     Om half vijf zijn we weer in Dublin. We parkeren de auto, en gaan eerst naar de Guinness-store waar Bas een anti-stress-bal koopt in de vorm van een pint Guinness. We hebben de rugzakken in de auto gelaten, in de afgesloten parkeerplaats.
     In het hostel blijkt dat we een verkeerde reservering hebben gemaakt; één dag te vroeg. Ze bellen rond voor ons en vinden plekken in een ander hostel, Kinlay. Daar checken we in, op twee slaapzalen met zes bedden elk, en daarna gaan we de stad weer in om te eten. We eten weer bij A Touch Of India, waar we vorige week ook aten.
     Daarna vinden we een groot café met live muziek en dans. Ze adverteren met "Pull Your Own Pint", en er zijn inderdaad tafeltjes met taps erop. Tegen elven zijn we weer bij Kinlay. Ik slaap niet best. Het is er ondanks het open raam veel te warm, en Amerikaanse meisjes zijn tot laat bezig met hun laptops. Eentje valt naast haar geopende laptop in slaap.

Zondag

We leveren de auto in bij Hertz nabij het vliegveld, checken in, drinken nog wat en vliegen om half twaalf. Andermaal een Aer Lingus Airbus, die we dit maal via een trap mogen betreden. We zijn allemaal erg moe. Bas heeft in totaal 40 pints gedronken, ik 38.
     Bij het eerste glas Guinness dat ik mezelf na thuiskomst in Utrecht inschenk, valt plotseling de complete bodem eruit nog voordat ik een slok kan nemen. Guinness op mijn bureau, op de stoel, op het tapijt, overal Guinness. Het is duidelijk dat ik Ierland nooit had moeten verlaten.


naar het begin van de bladzijde