home
Home

 

persoonlijk
Persoonlijk

 

muziek
Muziek

 

geofictie
Geofictie

 

Muka
Muka

 

verhalen
Verhalen

 

foto's
Foto's

 

colofon
Colofon

Theater

Wel, het is gelukt. Ik ben gearriveerd en sta midden in het open veld, handen in de zakken en mijn blik op de horizon. Ik heb het pad verlaten. Niets resteert. Ik heb niemand achtergelaten. Ik ben alleen.
     Maar wat nu? Blijven wachten op wat komen gaat? Of maar alvast beginnen te lopen? Waarom? Waarheen? Ja, alles kan. Eerst maar een kop koffie.
     Ik ben uiterst voorzichtig met elke nieuwe stap. Ik ben doodsbang dat ik misstap, maar missen kan alleen als er een doel is. Elke stap is per definitie mis. Vanwaar dan die angst? Ik ben niet helemaal alleen.
     Rondom me staat het publiek langs het open veld ademloos toe te kijken. Mijn misstappen in de modder worden bewonderd als acrobatiek. Ik drink mijn koffie en rook een sjekkie. De toeschouwers applaudisseren. Ik merk het nauwelijks. Niemand durft het open veld in. Iedereen wil me aanspreken, maar niemand durft dichterbij te komen. Ze blijven wachten.
     Ik doof mijn sjekkie. Zodra ik weer niets doe en wacht op wat komen gaat, verwijdert zich het publiek en rent, zoals voorheen, langs het open veld met een snelheid die me het zicht op hen beneemt. De horizon is vlak en leeg in alle richtingen rondom me. Ik zoek een stoel.

Utrecht, december 2000