home
Home

 

persoonlijk
Persoonlijk

 

muziek
Muziek

 

geofictie
Geofictie

 

Muka
Muka

 

verhalen
Verhalen

 

foto's
Foto's

 

colofon
Colofon

Kristal

Op de paden en lanen ontmoet ik jouw beeltenis, als opener van nieuwe doorgangen en nieuwe wegen. Ik kijk je niet aan. De drukte is overweldigend. In mijn herinnering zie ik verongelijkte mensen, ze schreeuwen, dringen, schoppen, zweten, met angstige ogen of verwrongen gezichten, en wijzen met hun duim op de borst. Ze haasten zich allemaal in dezelfde richting. Ik kijk ze bewegingloos, uitdrukkingsloos aan. Onbekende gezichten liggen vertrapt onder hun voeten. Ik laat de massa passeren en probeer langs ze te kijken op zoek naar de achterblijvers, die er niet zijn. Iedereen loopt mee en iedereen trapt mee. Iedereen is iemand. Iedereen is trots. Voorop verdwijnen de mooien en brutalen met rasse schreden in de verte, de wijzen zwijgen, en de dommen volgen. Ik zoek lelijken.
     In de schaduw van een grote boom begraaft men een godin. Ik sta erbij en huil, op zoek naar bouwstenen. Iedereen kijkt naar de grond. Ik bevecht een draak en overwin, redetwist met een manipulator en draai me weg, ga onderuit en schuif een grote berg zand het graf in. Niemand heeft aandacht. Niemand neemt de tijd om me op te rapen. Iedereen zit op een eigen gerieflijk wolkje en drijft door de hemel. Sommigen strekken hun armen voor zich uit en doen of ze sturen. Anderen krabben aan hun navel. Ik probeer hoog genoeg te springen om het plafond te bereiken, waar de wolkjes met touwen zijn vastgebonden, maar val. Ik zet het raam open om naar buiten te kijken, maar het blijft donker. Vanuit de verte naderen trouwe, geduldige ogen zonder blik van medeleven. Het is leeg. Ik wacht en doe niets anders meer. Ik heb het koud.

Utrecht, donderdag 22 mei 1997