home
Home

 

persoonlijk
Persoonlijk

 

muziek
Muziek

 

geofictie
Geofictie

 

Muka
Muka

 

verhalen
Verhalen

 

foto's
Foto's

 

colofon
Colofon

English (Engels)Bands en artiesten

Hier volgt een opsomming van enkele voor mij belangrijke bands en artiesten, min of meer op volgorde van belangrijk naar minder belangrijk.


Sleepytime Gorilla Museum Sleepytime Gorilla Museum

Sleepytime Gorilla Museum is een bizarre band uit Californië, die sinds 1999 bestaat en drie albums heeft uitgebracht met rauwe, heftige, gecompliceerde muziek (en één live-album). Ik ken ze nog maar sinds ongeveer 2006. Hun muziek is een soort kruising tussen free-style jazz, heavy metal en improvisatie. Ze treden veel op met cabaretesk-theatrale shows, zonder zwaar op de hand te worden. De band toont een fascinerend soort gecontroleerde krankzinnigheid. Veel van hun instrumenten hebben ze zelf ontworpen en gebouwd. Hun debuutalbum, Grand Opening And Closing (2001), mag niet worden gemist, maar de andere albums zijn ook meesterlijk, Live (2003), Of Natural History (2004) en In Glorious Times (2007). Sinds 2012 vormen violist Carla Kihlstedt en drummer Matthias Bossi de band Rabbit Rabbit, en de rest van Sleepytime Gorilla Museum heeft de band Free Salamander Exhibit opgericht.
     Ik vind Sleepytime Gorilla Museum extra sympathiek, omdat ze op hun website expliciet zeggen: "Optredens opnemen met microfoons is toegestaan." Er is een ftp-server waar een groot aantal van hun live-shows kan worden gedownload, bunglefever. Elk van deze concerten is fantastisch, en de geluidskwaliteit ervan (natuurlijk) eveneens. Ik heb zelf drie keer een live-optreden van ze gezien in 2007 en één keer in 2010. Van het concert in het Bimhuis in Amsterdam in april 2007 vind je hier een bespreking. De bandleden zijn erg makkelijk te benaderen; aan het eind van een concert stappen ze het publiek in.
     Sleepytime Gorilla Museum is de officiële site van Sleepytime Gorilla Museum.


Judge Smith Judge Smith

Het heeft veel te lang geduurd voor ik muziek hoorde van Judge Smith (1948-). Hij heeft niet veel gemaakt, maar wat hij heeft gemaakt, valt op door humor en vooral oprechtheid. Judge Smith en Peter Hammill waren in 1967 samen de oprichters van Van der Graaf Generator, en hoewel Smith de band al in 1968 verliet, zijn ze sindsdien altijd met elkaar in contact gebleven. Bijna twintig jaar lang kwamen ze tenminste ieder jaar enige tijd bij elkaar om te schrijven aan hun fenomenale opera The Fall Of The House Of Usher (1991), op basis van het verhaal van Edgar Allan Poe. Mijn eerste album van Judge Smith was Democrazy (1991), een verzameling oude demo's, maar die is helaas niet meer leverbaar. The Full English (2005) is denk ik de beste keuze om mee te beginnen. Er zijn zeker drie onmisbare meesterwerken, Curly's Airships (2000), The Climber (2010) en Orfeas (2011). Verder zijn er nog Dome Of Discovery (1993), die vooral in de in 2006 geremasterde vorm een aanrader is, L-RAD (2008), een krankzinnige en prachtige samenwerking met Steve Defoe, en het meest recente album Zoot Suit (2013).
     Judge Smith treedt maar heel zelden op. Ik heb in mei 2005 het voorrecht gehad hem in Londen live te zien optreden, wat een onvergetelijke gebeurtenis was. Je vindt hier een bespreking van dat concert. Judge (het is een echte voornaam van hem) is een sympathiek en bijzonder innemend mens, die mij overtuigde van zijn talenten en eerlijkheid vanaf het allereerste moment dat ik hem op het podium zag. In mei 2009 hebben Laura en ik Judge met een koor zijn songstory The Climber zien uitvoeren in Bergen, Noorwegen, waarvan je hier een fotopagina vindt. In september 2010 trad Judge met John Ellis op in Hall's Green, waarvan je hier een fotopagina vindt.
     Judge Smith is de officiële site van Judge Smith. Er is ook de site Curly's Airships, die alleen het album Curly's Airships als onderwerp heeft. Ik ben er trots op te vermelden dat Laura sinds september 2007 de webmaster is van deze beide sites.


Tall Dwarfs Tall Dwarfs en Chris Knox

Ik volg de Tall Dwarfs sinds begin jaren negentig. De groep bestaat uit Chris Knox (1952-) en Alec Bathgate en is afkomstig uit Nieuw-Zeeland. Ik ben zelf begonnen met een album van Chris Knox, Meat (1993, een compilatie van eerdere EP's), en heb sindsdien langzaamaan alles van Knox en de Tall Dwarfs verzameld. Van de Tall Dwarfs is met name Stumpy (1997) vermeldenswaard, maar elk van hun albums is bijzonder en mooi, evenals de solo-albums van Chris Knox. Alec Bathgate heeft bovendien ook twee solo-albums op zijn naam staan. De Tall Dwarfs worden als inspiratiebron genoemd door talloze lo-fi (indie) bands van latere datum, waaronder Elf Power, Neutral Milk Hotel en Olivia Tremor Control.
     Ik heb de Tall Dwarfs een handvol keer live gezien, tenminste in april 1994 in Nijmegen en Amsterdam, en telkens was het weer de aandoenlijke klunzigheid die me voor hen innam. Ze maken zeer breekbare nummers, die ze wild en woest uitvoeren en soms beëindigen door plompverloren de knop van de casiotone om te zetten zodat een plotselinge stilte intreedt. Ik heb ook ooit Chris Knox solo gezien, een indrukwekkende avond.
     Flying Nun Records is de website van het label van de Tall Dwarfs.


Alamaailman Vasarat Alamaailman Vasarat

Een Finse band, die zes albums heeft uitgebracht, Vasaraasia (2000), Käärmelautakunta (2003), Kinaporin Kalifaatti (2005), Maahan (2007), Huuro Kolkko (2009) en Valta (2012), alle zes prachtig en erg leuk. Misschien kunnen ze worden omschreven als een combinatie van klezmer, jazz en metal (zelf zeggen ze dat ze "kebab-kosher-jazz-film-traffic-punk-music" maken). Ze bestaan uit drums, cello, trompet, saxofoons en melodica, en zijn nog meer geflipt dan hun line-up. Ik heb ze twee keer live gezien, in mei 2009 in Rotterdam en in juni 2014 in Tilburg, beide overweldigende, wonderbaarlijke en bizarre belevenissen. Je vindt hier een bespreking van het concert in 2009.
     Alamaailman Vasarat is hun officiële website.


The Ex The Ex

The Ex was aanvankelijk een punk-band maar experimenteerde in de loop van de tijd steeds meer. Ik ben vooral in ze geïnteresseerd sinds eind jaren tachtig, toen ze minder punk en meer experimenteel werden. Ze werden minder boos, hadden meer lol, en hoefden niet meer zo nodig een politieke boodschap over te brengen, wat de muziek ten goede is gekomen. Alle albums sinds hun samenwerking met Tom Cora, Scrabbling At The Lock (1991), vind ik interessant.
     Met name de live-optredens van The Ex zijn feesten, waarbij niet zelden onbekende muzikanten uit nauwelijks bekende landen worden geïntroduceerd bij westers publiek. Zo heb ik ze in Utrecht zien optreden met Konono, een band uit Kongo (Kinshasa), die toen voor het eerst in een westers land was (en sindsdien enige roem vergaard heeft). Ik heb een aantal live-opnamen van The Ex, waaruit telkens weer hun toewijding naar voren komt als één van hun sterkste punten.
     The Ex is de officiële site van The Ex.


Zea Zea

Zea is de eenmansband van Arnold de Boer, die sinds 2009 tevens de frontman van The Ex is. Zea maakt een soort elektronische folkmuziek, dansbaar, raar en melodieus. Er zijn vijf albums, die alle vijf erg leuk zijn. Ik vind Today I Forgot To Complain (2003) en Insert Parallel Universe (2006) de mooiste.
     Bij live-concerten spat het enthousiasme ervan af. Ik heb Zea drie maal live zien optreden, in een kunstgalerie in De Bilt in 2013, en in Utrecht en Rotterdam in 2014. Er zijn (nog) geen live-abums van Zea, maar ik zou graag een live-opname horen.
     De website van de band is Zea.


Guv'ner Guv'ner

Guv'ner is een relatief onbekende band die niet meer bestaat. De band begon toen de twee belangrijkste leden een relatie met elkaar kregen, en heeft drie albums gemaakt, Hard For Measy For You (1994), The Hunt (1996) en Spectral Worship (1998), alle drie prachtig mooi. De muziek kan wellicht het best worden omschreven als composities die te ingewikkeld zijn voor de muzikale kwaliteiten van de bandleden. Het klinkt rommelig en kinderlijk, en daardoor in mijn oren aandoenlijk.
     Ik ken slechts één live-optreden door Guv'ner, voor de VPRO radio in 1996, een bijzonder leuke show.
     Ik ken geen website van of over Guv'ner.


Gastr Del Sol Gastr Del Sol

Met uitzondering van hun debuut The Serpentine Similar (1993) was Gastr Del Sol een samenwerkingsproject van David Grubbs en Jim O'Rourke (1969-). Wikipedia omschrijft ze als een kruising tussen post-rock, avant-garde jazz en musique concrète. De band bestond van 1991 tot 1998 en maakte zes albums, die ik stuk voor stuk bijzonder mooi vind. Misschien is Crookt, crackt, or fly (1994) de mooiste.
     Bij het kleine aantal live-optredens dat ik van ze ken, staat improvisatie altijd centraal.
     Ik ken geen website van of over Gastr Del Sol.


Orange Wasteland Orange Wasteland

Orange Wasteland is weinig bekend, maar ze maakten prachtige, duistere muziek met onder meer een scheurende gitaar en blaasinstrumenten, een soort combinatie van punk en fanfare. De band komt uit Austin, Texas, en de zanger, gitarist en belangrijkste songwriter is David Colwyn. Orange Wasteland heeft twee albums gemaakt, Simplifying Cues (2005) en Too Many Words (2008). Ik weet niet zeker of ze nog bestaan.
     Ik ken geen live-optredens of website van Orange Wasteland.


Cop Shoot Cop Cop Shoot Cop

Een bizarre band uit New York, die tussen 1987 en 1996 bestond, en optrad met twee bassisten en geen gitarist. Volgens een bespreking die in Wikipedia wordt geciteerd, vertelde Cop Shoot Cop "verhalen over pathetische losers en maniakale buitenstaanders die ervan overtuigd zijn dat zij de normalen zijn." Als een band niet gek is, vind ik er veelal niks aan. De verhalen die Quentin Tarantino met film vertelt, vertelt Cop Shoot Cop met muziek. Ik werd gegrepen door een nummer dat ik op de radio hoorde, It Only Hurts When I Breathe. Hun meest interessante album is misschien wel Ask Questions Later (1993), maar alle albums zijn erg goed.
     Ik heb een aantal live-opnamen van Cop Shoot Cop die opvallen door ruige, wilde geluiden die desondanks zeer melodieus zijn.
     Ik ken geen website van of over Cop Shoot Cop.


Pete Brown Pete Brown

Pete Brown (1940-) was componist en tekstschrijver van Cream, en werd wel "het vierde lid van Cream" genoemd. De albums die hij maakte met Battered Ornaments, A Meal You Can Shake Hands With In The Dark (1969) en Mantle-Piece (1969), en met Piblokto!, Things May Come And Things May Go, But The Art School Dance Goes On Forever (1970) en Thousands On A Raft (1970), zijn alle vier fantastisch mooi. De samenwerking met Graham Bond, Two Heads Are Better Than One (1972), is ook aan te raden. Er bestaan maar heel weinig oude opnamen van live-optredens van hem of zijn bands.


Mr Averell Mr Averell

Mr Averell is een podiumnaam van René van Commenée, zanger, componist en multi-instrumentalist. Hij heeft twee albums gemaakt, Out Of My Mind (2006) en Gridlock (2013), en bijdragen geleverd aan albums van David Jackson en Judge Smith. Ik heb hem een aantal maal live zien optreden, in diverse line-ups. Je vindt hier een bespreking van een concert van Mr Averell in Den Haag, op het Crossing Border Festival in 2005, en hier een bespreking van een concert van Mr Averell, Hugh Banton en John Ellis in Amsterdam in 2008. En hier vind je een fotopagina van een concert van Mr Averell in Utrecht in 2010.
     Mr Averell is de officiële website van Mr Averell.


Arthur Brown Arthur Brown

Ook Arthur Brown (1942-) leerde ik pas veel te laat kennen, ik meen dankzij Judge. Brown is een indrukwekkende persoonlijkheid, zowel op als buiten het podium. Na één live-concert was ik verkocht. Mijn eerste kennismaking was met het gelijknamige album van The Crazy World Of Arthur Brown (1968), maar zijn grootste artistieke prestatie is volgens mij Galactic Zoo Dossier (1971) door zijn toenmalige band Kingdom Come (niet te verwarren met de veel bekendere Amerikaanse hardrockband met dezelfde naam). Alle albums die onder zijn eigen naam zijn uitgekomen, alle albums onder de naam van The Crazy World Of Arthur Brown, alle drie albums van Kingdom Come, en alle samenwerkingen zijn fantastisch. Met name verdient wat mij betreft de samenwerking met Vincent Crane vermelding, toetsenist van The Crazy World, Faster Than The Speed Of Light (1979). Arthur Brown is sinds jaren zeer goed bevriend met Judge Smith, en is één van de vele gastmuzikanten op Smith's album Curly's Airships (2000).
     Hoewel een icoon van de jaren zestig en dus tegenwoordig al enigszins op leeftijd, treedt Arthur Brown nog met enige regelmaat live op, de laatste jaren veelal met multi-instrumentalist Nick Pynn. In 2002 is een bijzonder mooi live-album van hem verschenen, The Legboot Album. Ik heb zelf Arthur Brown tweemaal live gezien, in mei 2006 in Verviers (een bespreking waarvan je hier vindt) en in september 2006 in Haarlem, beide malen met Nick Pynn als begeleider. Arthur Brown is een sprankelende enthousiasteling, die aan het eind van de jaren zestig onder meer roem vergaarde doordat hij bij het uitvoeren van zijn grote hit Fire! met zijn band The Crazy World Of Arthur Brown optrad met een helm waarin een echt vuur brandde. Ook trad hij soms naakt op (waarvoor hij gearresteerd is). Hij is op het podium bijzonder theatraal, maar probeert dat tegenwoordig te bereiken met minimale middelen, zodat het direct duidelijk is hoezeer hij zichzelf relativeert.
     Arthur Brown music is een Arthur Brown fansite.


Van der Graaf Generator Van der Graaf Generator

Ik leerde de muziek van Van der Graaf Generator kennen toen ik zeventien was, dankzij de biografie over Genesis door Armando Gallo. In de muziekbibliotheek in Utrecht hadden ze het album H to He - Who Am The Only One? (1970), en ik was meteen verkocht. Het duurde niet lang voor ik alles had. Van der Graaf Generator was de band rond zanger-schrijver Peter Hammill (1948-), en bestond in telkens wisselende bezetting van 1967 tot 1972 en van 1975 tot 1978. De line-up van zang, saxofoon, orgel en drums wordt vaak de 'klassieke' line-up genoemd. In 2005 is deze bezetting opnieuw bij elkaar gekomen. Ik zou adviseren om te beginnen met The Least We Can Do Is Wave To Each Other (1970), en ik zou zeggen dat het meest interessante album Pawn Hearts (1971) is. Maar elk album van Van der Graaf Generator is briljant, telkens weer op zijn eigen manier.
     Ik heb Van der Graaf Generator pas in 2005 voor het eerst zelf live gezien, maar ik heb een uitgebreide verzameling live-opnamen van ze. De band ging het avontuur nooit uit de weg, en speelde elke avond andere muziek, zodat elk optreden een nieuwe en verrassende ervaring was. De muzikale kwaliteit kon dankzij deze avontuurlijke stijl erg uiteenlopen; sommige optredens waren niet best, maar andere optredens waren dan ook bijzonder overtuigend. De band heeft maar één live-album uitgebracht, Vital (1978), een dubbelalbum waar de totale toewijding en de vonken vanaf spatten. Doordat de band in die tijd bestond uit zang, gitaar, toetsen, viool, cello, bas en drum, en niet uit de 'klassieke' line-up, is het album volgens mij onvoldoende op waarde geschat. Ik heb zelf het reünie-concert in Londen in mei 2005 gezien, en concerten in Amsterdam in juli 2005 en Den Haag in november 2005 (over deze laatste heb ik een bespreking geschreven). Daarna maakte saxofonist David Jackson geen deel meer uit van de band, en heb ik ze als trio nog een aantal maal gezien.
     Van der Graaf Generator is een goede (hoewel enigszins chaotische) Van der Graaf Generator fansite.


Peter Hammill Peter Hammill

Niet lang nadat ik Van der Graaf Generator had leren kennen, ben ik ook muziek van Peter Hammill gaan verzamelen. Ik merkte dat het niet mogelijk is een miskoop te doen met Hammill; elk van zijn albums is goed tot briljant, in elk geval tot rond 2000. Ik kan me al niet meer herinneren welke mijn eerste album van Peter Hammill was, en het is moeilijk te zeggen welke het meest interessante is. Maar The Silent Corner And The Empty Stage (1974), In Camera (1974), A Black Box (1980) en de opera The Fall of The House Of Usher (1991) mogen hier niet onvermeld blijven. Misschien is The Future Now (1978) een goed album om mee te beginnen.
     Peter Hammill heeft door de jaren heen zowel solo op piano en gitaar als met diverse andere muzikanten opgetreden, met begeleiding van gitaar of van viool, met een complete band en nog anders. Zijn concerten kenmerken zich door een totale overgave aan de muziek en de rol die hij moet spelen om elk nummer uit te kunnen voeren, en zijn daardoor bijzonder intens. Er zijn zes live-albums uitgebracht, die (op één na) jammer genoeg allemaal compilaties zijn van verschillende optredens. Gelukkig zijn er veel onofficiële opnamen, die vrijwel allemaal zeer de moeite waard zijn (zolang het publiek stil genoeg is om alle subtiliteiten en emotiewisselingen goed te kunnen beluisteren). Beluisteren of beschrijven van zijn optredens is onvoldoende; pas door erbij te zijn kun je volledig de magie ervaren van een live-concert door Peter Hammill. Je vindt hier een bespreking van een concert van Peter Hammill in Utrecht in 2000, en een overzicht van optredens door Peter Hammill (in het Engels).
     Sofa Sound is de officiële site van Peter Hammill.


Heligoland Heligoland

Heligoland is de naam van het project dat Tim Friese-Greene begon na het uiteenvallen van Talk Talk. De laatste twee albums van Talk Talk, Spirit Of Eden (1988) en Laughing Stock (1991), waren juweeltjes. Heligoland laat zien hoezeer Friese-Greene verantwoordelijk was voor dat geluid. Er zijn een EP, Creosote & Tar (1998), en twee albums, Heligoland (2000) en Pitcher, Flask & Foxy Moxie (2006), en elk daarvan is prachtig.
     Ik weet niets van live-optredens door Heligoland. Talk Talk trad in hun latere jaren niet op, omdat ze bang waren het geluid van hun laatste twee albums niet 'waar te kunnen maken.' Misschien waren ze bang het materiaal opnieuw te moeten arrangeren, of bang om te improviseren. Live-concerten zijn er volgens mij niet voor om studiogeluiden te reproduceren. Ik vind het een gemiste kans.
     Heligoland is de officiële site van Heligoland.


Shellac Shellac

Shellac is een project van Steve Albini (1962-), die buiten Shellac beroemd is als producer van talloze bands. Het is een trio van Albini op gitaar, en bas en drums.
     Vooral live vind ik ze leuk, maar hun concerten in mei 2007 en in mei 2009 in Amsterdam heb ik helaas allebei gemist. In 2010 zag ik ze voor het eerst, twee keer achter elkaar, in Nijmegen en Utrecht. Hun drummer staat middenop het podium, pal vooraan. Bij vrijwel elk concert doen ze tussen de nummers door twee of drie vraag- en antwoordsessies. Als ze de vragen uit het publiek al verstaan, zijn het vrijwel altijd onzinvragen.


Ali Farka Touré Ali Farka Touré

Ali Farka Touré (1939-2006) is een gitarist uit Mali die veel roem heeft vergaard. Hij wist als geen ander Afrikaanse ritmes en bluesy gitaarspel met elkaar te versmelten. Live-concerten van Ali Farka Touré zijn prachtig, maar ik heb nooit de eer gehad erbij te zijn.


Thorns Of The Future Thorns Of The Future

Thorns Of The Future was een obscure Britse band uit de jaren zestig, die drie albums heeft gemaakt, The Art Of Silence (1968), Yer Private Clown (1969) en Yellow Bees (1971). Vooral de eerste twee albums zijn de moeite waard. De muziek van Thorns Of The Future is een combinatie van soul, jazz en improvisatie.
     Ik ken maar één (niet al te beste) live-opname van Thorns Of The Future.


Gong Gong

Gong zijn grootheden uit de psychedelische muziek, een Frans-Engelse band die in de jaren zeventig een handvol briljante albums afleverde, waaronder Camembert Electrique (1971), Flying Teapot (1973), Angel's Egg (1973) en You (1974). Hun albums samen vertellen mythologische verhalen over de planeet Gong. Halverwege de jaren zeventig vond de toenmalige leider Daevid Allen (1938-) het genoeg geworden en stapte uit de band, waarna talloze nieuwe incarnaties van Gong ontstonden.
     Sinds de late jaren tachtig treedt Gong weer soms op, en klinkt nog meer space dan voorheen. Tegenwoordig zijn concerten enigszins zeldzaam geworden, maar in november 2006 was ik zo gelukkig om de band en een groot aantal gerelateerde bands drie dagen lang live te zien spelen in Amsterdam, in wat de Gong Family Unconvention werd genoemd. Je vindt hier een bespreking van de Unconvention.
     Planet Gong is de officiële website van Gong.


Robert Wyatt Robert Wyatt

Robert Wyatt (1945-) behoeft nauwelijks introductie. Hij wordt terecht beschouwd als een grootheid door velen in de experimentele en lo-fi muziek. Hij was de drummer in de eerste Soft Machine, vanaf 1967, maar heeft een solo-carrière sinds de eerste helft van de jaren zeventig. Een platenkast waarin zijn eerste solo-album Rock Bottom (1974) ontbreekt, is volgens mij niet compleet (alhoewel ik eraan toe moet voegen dat het jaren geduurd heeft voordat ikzelf het album leerde kennen...). Ik heb nog niet alles van hem, maar wat ik heb, is prachtig.
     Ik ken van Robert Wyatt live eigenlijk alleen het officieel uitgebrachte album Theatre Royal Drury Lane 8 September 1974 (2005), maar nauwelijks of geen bootlegs. Robert Wyatt treedt zelden, of eigenlijk nooit live op. Drury Lane is een prachtig album.
     Ik weet van het bestaan van een fansite over Robert Wyatt, maar ken die niet goed.


Kate Bush Kate Bush

Mijn favoriet is The Dreaming (1982), een onvergelijkbaar en verwarrend album dat blijft boeien, ergens tussen pop en experiment in. Kate Bush (1958-) heeft in 1978 een tournee ondernomen, trad sindsdien nog maar zelden op (enkele gastoptredens her en der), en toerde in 2014 weer. Ik weet verder alleen van de Beatles dat ze op een gegeven moment stopten met optreden, maar misschien zijn er nog wel wat voorbeelden.


King Crimson King Crimson

King Crimson is de band van meester-gitarist Robert Fripp (1946-). Vooral live vind ik ze leuk, maar ik heb ze nooit live gezien (wel eenmaal The League Of Crafty Guitarists, met Fripp). Ik vind het moeilijk om een favoriete album te noemen.
     Elephant Talk is een fansite over King Crimson in de vorm van een wiki.


David Bowie David Bowie

Mijn favoriete album is The Man Who Sold The World (1970), maar ook Space Oddity (1969), Hunky Dory (1971) en Low (1977) vind ik erg mooi. Ik heb David Bowie (1947-) eenmaal live gezien, in De Goffert in Nijmegen, wat mij betreft een te grote ruimte om een live-optreden te gaan zien. Wat ik me er vooral van herinner, zijn de grote schermen die waren opgesteld om ons achteraan ook iets van het podium te laten zien.


Syd Barrett Syd Barrett

Syd Barrett (1946-2006) was de leider van de vroege, psychedelische Pink Floyd (die na zijn vertrek steeds meer space ging klinken). Syd Barrett raakte in de loop van 1967 steeds meer excentriek en verward, tot hij op onvriendelijke wijze uit de band werd gezet. Leden van Pink Floyd hebben daarna nog meegewerkt op zijn twee solo-albums, The Madcap Laughs (1970) en Barrett (1970). Deze twee albums zijn zeker zo briljant als het beroemde debuut van Pink Floyd, The Piper At The Gates Of Dawn (1967), dat grotendeels het werk van Syd Barrett was. Hij trok zich in de jaren zeventig terug, maar werd een levende legende. Zijn invloed op de muziek is enorm geweest. Als een van de eersten heeft hij duidelijk gemaakt dat de gebruikte opnametechnieken en producer van ondergeschikt belang zijn ten opzichte van de kwaliteit van de composities en de overtuiging van de uitvoerende artiest.
     Syd Barrett heeft na zijn tijd in Pink Floyd weinig live opgetreden. Zijn beide albums zijn nauwelijks geproduceerd en klinken alsof ze geheel live zijn opgenomen. De ene bekende bootleg van een solo-optreden is van 6 juni 1970 in London en klinkt beroerd.
     Ik verwijs je naar wikipedia voor online informatie over Syd Barrett.


Shock Headed Peters Shock Headed Peters

Alles wat ze hebben gemaakt, is leuk, alhoewel ik ze soms wel wat te vermoeiend vind. Na hun eerste album viel de band uit elkaar, en was nadien een solo-project van Karl Blake (1956-) en gastmuzikanten. Blake is een buitengewoon boze Brit, boos op onder meer de muziekindustrie, de platenmaatschappijen en popmuziek. Zijn wapen is een krankzinnig soort heavy metal. De laatste jaren is helaas nog maar weinig van Blake vernomen.


The Beatles The Beatles

Vooral The Beatles (1968) (ook wel The White Album) en Abbey Road (1969) vind ik prachtig. De eerste jaren (ongeveer tot aan Help!) interesseren me niks.


Nine Inch Nails Nine Inch Nails

Nine Inch Nails is het metal/industrial project van Trent Reznor (1965-). Vooral Broken (1992) en het bijbehorende Fixed (1992) vind ik leuk, maar ik moet toegeven dat ik het ook volmondig eens ben met de miljoenen die The Downward Spiral (1994) fenomenaal vinden.


Gentle Giant Gentle Giant

Three Friends (1972), In A Glass House (1973) en The Power And The Glory (1974) zijn mijn favorieten. Live vind ik ze niet zo indrukwekkend, omdat ze veelal hetzelfde doen en weinig improviseren.
     Gentle Giant is een goede en uitgebreide fansite over Gentle Giant.


Frank Zappa Frank Zappa

Alles van Frank Zappa (1940-1993) is leuk, alhoewel ik niet alles heb of heb gehoord. Minder leuk zijn wat mij betreft echter de 'modern klassieke' composities, alhoewel ik er daar maar twee van heb gehoord.


Sol Invictus Sol Invictus

Sol Invictus is het geesteskind van Tony Wakeford, een hoofdschuddende Brit die als geen ander weemoed en teleurstelling op muziek weet te zetten, niet zelden gesteund door Karl Blake op basgitaar. Wakeford omschrijft Sol Invictus zelf wel als "a cabaret band from hell for the fin-de-siècle" en de muziek als "folk noir". Ik kan Trees In Winter (1990) van harte aanbevelen, maar ik vind alle studio-albums mooi tot zeer mooi. De vroegste albums klinken meer experimenteel, de latere meer folk.
     Live weet Sol Invictus wat mij betreft niet altijd de juiste snaar te raken. De albums In Europa (1998) en Brugge (2001) zijn zeker niet slecht, maar Let Us Prey (1992) kan mij niet zo boeien. Ik heb Sol Invictus eenmaal zien optreden, in augustus 2008 in Ekko in Utrecht tijdens het Summer Darkness Festival.
     Tursa Records is de officiële site van het label van Tony Wakeford, waar de albums van Sol Invictus verschijnen.


Townes Van Zandt Townes Van Zandt

Townes Van Zandt (1944-1997) is een begenadigd componist van muziek die misschien valt te omschrijven als een combinatie van folk, country en blues. Als geen ander weet hij te vertellen hoe rot het allemaal wel niet is (...). Hij identificeert zich met de zelfkant van de maatschappij, en behoorde daar tijdens zijn leven zelf ook toe. Zijn studio-albums zijn niet half zo interessant als zijn concerten. Onmisbaar is zijn live-album Live At The Old Quarter, Houston, Texas (1977). Ik heb Townes Van Zandt zelf één keer live gezien, in 1996. Een beroemde uitspraak van Steve Earle (zelf ook een getalenteerd componist en muzikant) over Townes Van Zandt luidt: "Townes Van Zandt is the best songwriter in the whole world and I'll stand on Bob Dylan's coffee table in my cowboy boots and say that."


naar het begin van de bladzijde